Ընթերցողական նախագիծ, կարդում ենք Բակունց

Կենսագրությունը
«Մթնաձոր»
«Միրհավը»
«Ալպիական մանուշակ»
«Խոնարհ աղջիկը»
«Նամակ ռուսաց թագավորին»
«Կյորես»

Реклама

Ուսումնական ճամբար, հունվարի 15-19

Հունվարի 15
9:00-9:30. ընդհանուր պարապմունք
9:30-11:00. աշխատանք Քոլեջի  ջոկատում` «Սովորող սովորեցնող» նախագիծ
11:30-12:30. աշխատանք Հյուսիսային դպրոցի ջոկատում «Հայկական ավանդական հարսանիք» նախագիծ 
12:30-13:00.ընդմիջում
13:00-ից ամփոփում, աշխատանք բլոգում, խմբագրական աշխատանք

Հունվարի 16
9:00-9:30. ընդհանուր պարապմունք
9:30-11:00. Քոլեջի ջոկատի հետ աշխատանք ագարակում
11:30-12:30. աշխատանք Արևելյան  դպրոցի ջոկատում «Հայկական ավանդական հարսանիք» նախագիծ 
12:30-13:00.ընդմիջում
13:00-ից ամփոփում, աշխատանք բլոգում, խմբագրական աշխատանք
14:30. գրական ակումբ

Հունվարի 17
9:00-9:30. ընդհանուր պարապմունք
9:30-11:00.Թարգմանչական աշխատանք Քոլեջի ջոկատում, «Էջեր» ամսագիր
11:30-12:30. աշխատանք Հյուսիսային դպրոցի ջոկատում  «Հայկական ավանդական հարսանիք» նախագիծ
12:30-13:00.ընդմիջում
13:00-ից ամփոփում, աշխատանք բլոգում, խմբագրական աշխատանք,
15:15. Մանկավարժական շուրջտարյա դպրոց

Հունվարի 18
9:00-9:30. ընդհանուր պարապմունք
9:30-11:00.Քոլեջի ջոկատի այցը Հարավային դպրոց, «Սովորող սովորեցնող» նախագիծ
11:30-12:30. աշխատանք Արևելյան  դպրոցի ջոկատում  «Հայկական ավանդական հարսանիք» նախագիծ
12:30-13:00.ընդմիջում
13:00-ից ամփոփում, աշխատանք բլոգում, խմբագրական աշխատանք, «Էջեր» ամսագիր

Հունվարի 19
9:00-9:30. ընդհանուր պարապմունք
9:30-ից «Երևանը 2800 խնդրով», բանգլադեշյան արձաններ, քանդակներ, թափառումներ Քոլեջի ջոկատի հետ
15:15. Մեդիաուրբաթ-համերգ

«Սովորող սովորեցնող« նախագիծ, թարգմանում ենք առակներ փոքրերի համար

26941018_524735157897326_1268624860_n
Հունվարյան ուսումնական ճամբարի ընթացքում Քոլեջի «Նախադպրոցական կրթություն» խմբի սովորողները իրենց կրտսեր ընկերների համար ռուսերենից թարգմանում են մանկական առակներ և պատմում դրանք :

 

Сладкая соль
Надоело быть соли солёной. Подумала: «Чем я хуже сахара? Он белый, и я белая, он сыпучий и я сыпучая. Только его все любят, даже причмокивают, когда чай с ним пьют, а меня словно и не замечают!» И решила она сладкой стать.
Сказано — сделано. Что тут за обедом началось! Только тот, кто хоть раз пробовал сладкий борщ и подсахаренное яйцо всмятку, может по достоинству оценить это!
Кончилось всё тем, что негодную соль выбросили на помойку и заменили новой, которая уже никогда не пыталась стать сладкой.

Քաղցր աղ
Աղը հոգնել էր  աղի  լինելուց և մտածում է.«Ինչո՞վ եմ ես պակաս շաքարից: Նա էլ է սպիտակ,  ես էլ, նա էլ է սորուն, ես էլ: Բայց  բոլորը նրան սիրում են, նույնիսկ նրան ճպպացնում են, երբ թեյ են խմում, իսկ ինձ բացարձակ չեն էլ նկատում»: Եվ նա որոշում է դառնալ քաղցր:
Ասում է և անում: Եվ  ինչ է լինում  ճաշի ժամանակ: Միայն նա, ով գոնե մեկ անգամ փորձել է քաղցր բորշչ և քաղցրացրած խաշած ձու, կարող  է  արժանապատվությամբ գնահատել դա:
Ամեն ինչ  ավարտվեց նրանով, որ անպետք աղն նետեցին աղբամանը և փոխարինեցին նորով, որը երբեք չփորձեց լինել քաղցր:
Թարգմանությունը` Անի Հովհաննիսյանի

 Муравьи и улитка
Стали муравьи строить муравейник. Уложили с десяток иголочек, и тут появилась улитка и закричала:Муравьи растащили иголочки, и улитка проползла. На новом месте муравьи построили высокий муравейник, и, когда положили наверх последнюю иголочку, появилась улитка.
— Опять? — закричала она. — Вы что, издеваетесь? Сейчас же убирайте всё с дороги.
Спряталась в домике и захрапела.
— Улитке всё равно, куда ползти, — сказал один муравей, — а нам без муравейника нельзя, замёрзнем зимой. Надо развернуть улитку.
Проснулась улитка утром и глазам не верит. Дорога свободна.
— Мне, конечно, всё равно, куда ползти, но я принципиально не желаю сворачивать, если можно ползти прямо.
И, довольная, что муравьи уступили, она поползла туда, откуда появилась.
Муравьи растащили иголочки, и улитка проползла. На новом месте муравьи построили высокий муравейник, и, когда положили наверх последнюю иголочку, появилась улитка.
— Опять? — закричала она. — Вы что, издеваетесь? Сейчас же убирайте всё с дороги.
Спряталась в домике и захрапела.
— Улитке всё равно, куда ползти, — сказал один муравей, — а нам без муравейника нельзя, замёрзнем зимой. Надо развернуть улитку.
Проснулась улитка утром и глазам не верит. Дорога свободна.
— Мне, конечно, всё равно, куда ползти, но я принципиально не желаю сворачивать, если можно ползти прямо.
И, довольная, что муравьи уступили, она поползла туда, откуда появилась.

Մրջյուններն ու խխունջը
Մրջյունները  սկսեցին մրջնաբույն  պատրաստել։ Իրար վրա էին դարսում տասնյակ ասեղներ, երբ հանկարծ հայտնվում է  խխունջը և գոռում․
-Ինչու՞ եք դուք իմ ճանապարհին մրջնաբույն պատրաստում։ Հենց հիմա հավաքեք այդ ամենը:
Մրջյունները հավաքում են  ասեղները, և խխունջը սողալով անցնում է:
Նոր վայրում են մրջյունները կառուցում  բարձր մրջնաբույն և երբ դնում էին  վերջին ասեղը, հայտնվում է  խխունջը.
-Նորի՞ց,- աղաղակում է  նա,- դուք ի՞նչ է, կատակու՞մ եք։ Հենց հիմա ազատեք ճանապարհս:
Եվ թաքնվեց տնակում ու սկսեց  խռմփացնել:
-Խխունջի համար  միևնույն է` որտեղ սողա,- ասաց մրջյուններից մեկը,- իսկ մենք չենք կարող առանց մրջնաբնի. ձմռանը կսառչենք։ Պետք է շրջել խխունջին:
Առավոտյան արթնանում է  խխունջը և չի հավատւմ աչքերին։ Ճանապարհը ազատ է:
-Ինձ համար, իհարկե,  միևնույն է` որտեղ սողալ:  Եթե կարելի է  սողալ առաջ, սկզբունքորեն չեմ էլ ցանկանում շրջվել:  Եվ գոհ, որ մրջյունները զիջել են իրեն, սողաց  դեպի այնտեղ, որտեղից  հայտնվել էր:

ДЕДУШКА И СМЕРТЬ
Жил старый дедушка. Было ему уже сто лет. Вот узнала Смерть, что живёт такой старый человек. Пришла к нему и говорит:
— Время уже умирать, дедушка.
— Дай приготовиться к смерти, — говорит старик.
— Хорошо, — согласилась Смерть. — Сколько тебе нужно дней?
— Три дня, — ответил дедушка.
Любопытно стало Смерти: что же будет делать старик, как он к смерти будет готовиться?
Наступил первый день. Вышел дедушка в сад, выкопал ямку и посадил дерево.
«Что же он на второй день будет делать?» — думает Смерть.
Наступил второй день. Вышел дедушка в сад, выкопал ещё одну ямку, посадил ещё одно дерево.
«Что же он на третий день будет делать?» — с нетерпением думает Смерть.
Наступил третий день. Вышел дедушка в сад, выкопал ещё одну ямку и посадил ещё одно дерево.
— Для кого же ты деревья сажаешь? — спрашивает Смерть. — Ведь ты завтра помрёшь.
— Для людей, — ответил дедушка.
И отступила Смерть от старика, убежала от него далеко-далеко.

Պապիկն ու մահը
Մի ծեր պապիկ էր ապրում: Նա արդեն հարյուր տարեկան էր: Մահն իմանում է, որ այդպիսի ծեր մարդ է ապրում: Գալիս է  նրա մոտ և ասում.
-Մեռնելուդ ժամանակն է,  պապիկ:
-Թույլ տուր պատրաստվել մահին,- ասում է պապիկը:
-Լավ,- պատասխանում է Մահը,- քանի՞ օր է քեզ հարկավոր:
-Երեք,- պատասխանում է  ծերունին:
Մահին հետաքրքիր է, թե ինչ է անելու ծերունին, ինչպես է պատրաստվելու  մահին:
Առաջին օրը պապիկը գնում է այգի, փորում  մի փոս և  ծառ տնկում:
«Ի՞նչ է անելու նա երկրորդ օրը», -մտածում է Մահը:
Գալիս է  երկրորդ օրը: Պապիկը դարձյալ գնում է  այգի, փորում ևս մեկ փոս և տնկում ևս մեկ ծառ:
«Իսկ ի՞նչ է անելու նա երրորդ օրը »,- անհամբերությամբ մտածում էր Մահը:
Գալիս է  երրորդ օրը: Պապիկը գնում է այգի, փորում ևս մեկ փոս և կրկին ծառ տնկում:
-Ու՞մ համար ես դու ծառ տնկում,- հարցնում է Մահը,- չէ՞ որ դու վաղը մեռնելու ես:
-Մարդկանց համար,- պատասխանում է ծերուկը:
Հեռանում է  Մահը ծերունուց և փախչում շատ ու շատ հեռու:
Թարգմանությունը` Մերի Հաջյանի:

 Черные очки
Мальчик, проходя по улице к своему дому, никогда не приветствовал соседей. Соседи рассказали родителям, что их сын ведёт себя невежливо. Отец взялся журить сына. Тот слушал отца, опустив голову от стыда. Затем мальчик обратился к отцу:
— Папа, купи мне, пожалуйста, чёрные очки!
— Зачем, сынок? — спросил удивлённо отец.
— Потому, что теперь мне очень стыдно будет ходить по нашей улице…
— Эх, сынок! Ты лучше постарайся исправиться и тогда тебе не понадобятся чёрные очки! — улыбнулся отец.

Սև ակնոց
Տղան, իրենց տան փողոցով անցնելով, երբեք չէր բարևում հարևաններին: Հարևանները տղայի ծնողներին ասում են,  որ նրանց տղան անքաղաքավարի է: Հայրը հանդիմանում է որդուն: Նա, հորը լսելով, ամոթից կախում է գլուխը դիմում է իր հորը.
— Հայրիկ, խնդրում եմ ինձ համար սև ակնոցներ գնիր:
-Ինչու՞, որդիս,- անակնկալի եկած հարցնում է հայրը:
— Որովհետև հիմա ես ամաչում եմ մեր փողոցով անցնել…
— Օ՜, որդիս: Դու ավելի լավ է փոխվես, այդ ժամանակ քեզ սև ակնոց պետք չի լինի,- ժպտալով ասում է հայրը:
Թարգմանությունը` Մարինե Հակոբյանի:

Две книги
Стояли на книжной полке две книги: одна в дорогом, красивом переплёте, другая — в дешёвом и бедном.
Прочитал дорогую книгу хозяин и сказал: 
— Ни уму, ни сердцу!
Прочитал дешёвую, заплакал и признал, что ничего более полезного для души ещё не читал. 
Но на полке обе оставил. Одну для души, а вторую — на тот случай, если вдруг гости придут: чтобы видели, что у него в доме есть и красивые книги.

 Երկու գիրք
Գրապահարանի վրա  երկու գիրք էր դրված, մեկը` թանկարժեք, շքեղ կազմով,  մյուսը համեստ և էժանագին:
Տերը կարդաց թանկարժեք գիրքը և ասաց.
-Ոչ խելքին, ոչ սրտին:
Այնուհետև կարդաց մյուս գիրքը, լաց եղավ և խոստովանեց, որ դեռ  հոգու համար ավելի օգտակար ոչինչ  չէր կարդացել:
Բայց երկուսն էլ թողեց գրապահարանին: Մեկը   հոգու համար, իսկ երկրորդը նրա համար, որ հյուրերը գան, տեսնեն որ իր տանը ևս գեղեցիկ գրքեր կան:
Թարգմանությունը` Ինգա Պետրոսյանի:

Два волка
Когда-то давно старик открыл своему внуку одну жизненную истину:
— В каждом человеке идёт борьба, очень похожая на борьбу двух волков. Один волк представляет зло: зависть, ревность, сожаление, эгоизм, амбиции, ложь. Другой волк представляет добро: мир, любовь, надежду, истину, доброту и верность.
Внук, тронутый до глубины души словами деда, задумался, а потом спросил:
— А какой волк в конце побеждает?
Старик улыбнулся и ответил:
— Всегда побеждает тот волк, которого ты кормишь.

Երկու գայլ
Մի անգամ ծերունին թոռնիկին բացեց   կյանքի մի  ճշմարտություն.
-Յուրաքանչյուր մարդու մեջ պայքար է գնում` շատ նման երկու գայլերի պայքարին: Մի գայլը չարն է ներկայացնում` նախանձը,  խանդը, ափսոսանքը, եսասիրությունը, հավակնությունները, սուտը: Մյուս գայլը բարին`խաղաղությունը, սերը, հույսը, ճշմարտությունը, բարությունն ու հավատարմությունը:
Թոռնիկը, մինչև հոգու խորքը զգացված պապի խոսքերից, մի քիչ մտածեց և հարցրեց.
-Իսկ ո՞ր գայլն է վերջում հաղթում:
Թարգմանությունը` Գրետա Հովակիմյանի

Божья коровка

Посреди прекрасного, яркого божьего мира жиламаленькая серенькая букашка. Все другие насекомые очень гордились своими яркими цветами и не обращали на неё никакого внимания, а колорадский жук даже насмехался над ней. Маленькая букашечка очень горевала. Но однажды утром её погладил по спинке солнечный лучик. Малышка обрадовалась, что её кто-то любит, и подумала с благодарностью: «Я могу сделать доброе дело! Очищу листики от тлей», — и листик за листиком, веточка за веточкой за день очистила целое дерево. И каждый листочек на дереве зашептал ей:
— Спасибо, ты спасла нас!
Серенькая букашечка была так рада и смущена, что покраснела. Это было так красиво!
С тех пор она всегда сияла и излучала такую радость, что все полюбили её и стали называть «божьей коровкой». И теперь, когда люди просят её полететь на небо и исполнить их желание, она с радостью это делает, ведь она — «божья», и она точно знает, что каждый может стать счастливым, нужно просто делать добро другим!

Զատիկը
Գեղեցիկ և պայծառ աստվածային  աշխարհում ապրում էր մի մոխրագույն բզեզիկ։ Բոլոր մյուս  միջատները շատ հպարտ  էին իրենց վառ գույներով և ուշադրություն չէին դարձնում  նրա վրա, իսկ  կոլորադյան բզեզն անգամ ծաղրում էր։ Փոքրիկ բզեզիկը  շատ  էր վշտանում ։ Բայց մի անգամ առավոտյան արևի շողը շոյեց նրա մեջքը։ Փոքրիկն ուրախացավ, որ  ինչ-որ մեկն իրեն սիրում է և երախտագիտությամբ  մտածեց․«Ես կարող եմ բարի գործ անել։ Կմաքրեմ տերևները ուտիճներից»: Եվ տերև առ տերև, ճյուղ առ ճյուղ ընդամենը մեկ օրում  մաքրեց ողջ ծառը։ Ծառի վրա գտնվող յուրաքանչյուր տերև շշնջաց նրան․

— Շնորհակալություն, դու փրկեցիր մեզ:
Մոխրագույն բզեզիկը  այնքան  ուրախ էր ու  շփոթված, որ անգամ կարմրեց։ Դա այնքան հիասքանչ էր։
Այդ պահից նա միշտ շողում  և այնպիսի ուրախություն էր տարածում, որ բոլորը սկսեցին սիրել նրան և կոչեցին «Զատիկ»: Եվ հիմա, երբ մարդիկ խնդրում են նրան թռչել երկինք և կատարել իրենց  ցանկությունը, նա ուրախությամբ է դա անում, և գիտի իսկապես, որ յուրաքանչյուրը կարող է երջանիկ լինել,  պարզապես պետք է ուրիշներին  բարություն անել:
Թարգմանությունը` Ինգա Պետրոսյանի
Նախագծի արդյունքը
էլեն Ասլանյան
Անի Հովհաննիսյան

 

 

 

 

 

 

Մթնաձոր

Մթնաձոր տանող միակ արահետն առաջին ձյունի հետ փակվում է, մինչև գարուն ոչ մի մարդ ոտք չի դնում անտառներում։ Սակայն Մթնաձորում այժմ էլ թավուտ անտառներ կան, ուր ոչ ոք չի եղել: Ծառերն ընկնում են, փտում, ընկած ծառերի տեղ նորն է ծլում, արջերը պար են խաղում, սուլում են չոբանի պես, ոռնում են գայլերը, դունչը լուսնյակին մեկնած, վարազները ժանիքով փորում են սև հողը, աշունքվա փտած կաղիններ ժողվում։
Մի ուրույն աշխարհ է Մթնաձորը, քիչ է ասել կուսական ու վայրի: Թվում է, թե այդ մոռացված մի անկյուն է այն օրերից, երբ դեռ մարդը չկար, և բրածո դինոզավրը նույնքան ազատ էր զգում իրեն, ինչպես արջը մեր օրերում։ Գուցե այդպես է եղել աշխարհն այն ժամանակ, երբ քարածուխի հսկա շերտերն են գոյացել և շերտերի վրա պահել վաղուց անհետացած բույսերի ու սողունների հետքեր։

Продолжить чтение «Մթնաձոր»

Նամակ ռուսաց թագավորին

Իրիկնապահին՝ Արթին պապիս նստելու տեղը կամարակապ դարբասի նիշն էր, որի ներքևի մասը, գետնից մետրաչափ բարձր, կոկիկ տաշած էր, քարե աթոռի պես սարքած։
Կնստեր իր տեղը, կկռթներ հոնի կարմիր մահակին, գլուխը մի կողմի վրա կթեքեր, և եթե զրույցընկեր չունենար, ինքն իրեն կխոսեր ու քթի տակ կժպտար։ Երբ նա ժպտում էր, նրա կապույտ աչքերը փոքրանում էին, և աչքերի տակ շարվում էին բարակ կնճիռներ։
Դարբասի մոտ իրիկնապահին նստելը պապիս հին սովորությունն էր։ Կովերը արոտից էին տուն գալիս, վարից՝ հոգնած ու դանդաղ քայլերով եզները, պառավ ատամների տակ ծամելով ճամփի եզրից պոկած խոտը։ Ու նստած տեղից պապս մեզնից մեկին մի բան էր պատվիրում.
— Էգուց Ալա եզը վարի չտանեք, — կամ թե— մի տեսեք էն քուռակն ինչի է կաղում։
Հետո պիտի վեր կենար, խոտը հոնի փայտով հավաքեր և մոտեցներ Ալա եզին կամ շոյեր քուռակի հիվանդ ոտքը։
Մութն ընկնելուց ժամի զանգերը ծլնգում էին: Առաջին ծլնգոցին պապս փափախը կհաներ, կխաչակնքեր՝ թեկուզ այդ պահին կանգնած լիներ Ալա եզան մոտ։ Եվ խաչակնքելիս հոնի փայտը ձեռքից բաց չէր թողնում։
Մենք բոլորս էլ գիտեինք, որ խաչակնքելուց հետո ձայն է տալու.
— Նազու աղջիկ, դռները բաց արա…
Նազու աղջիկը տատս էր, ծերությունից մի քիչ կռացած, ականջի մեկը խուլ։ Եվ Նազու աղջիկը դռնակը բաց էր անում, դռնակը ճռռում էր, ինչպես սայլի անիվը սառույցի վրա:

Продолжить чтение «Նամակ ռուսաց թագավորին»

Ակսել Բակունցի «Միրհավը»

Աշուն էր, պայծառ աշուն…
Օդը մաքուր էր, արցունքի պես ջինջ։ Կապտավուն սարերն այնքան մոտ, այնքան պարզ էին երևում, որ հեռվից կարելի էր համրել նրանց մաքուր լանջերի բոլոր ձորակները, կարմրին տվող մասրենու թփերը։

Աշուն էր՝ տերևաթափով, արևի նվազ ջերմությամբ, դառնաշունչ քամիով, որ ծառերի ճղներից պոկում էր դեղնած տերևները, խմբերով քշում, տանում հեռու ձորերը։ Նույնիսկ քարափի հաստաբուն կաղնին խոնարհվում էր քամու առաջ։ Ամայի ձորերում, դեղնակարմիր անտառի և հնձած արտերի վրա իջել էր մի պայծառ տխրություն։ Ջինջ օդի սառնության մեջ զգացվում էր առաջին ձյունի շունչը։
Այգում երիտասարդ կեռասենիները մրսում էին, քամուց խշշում։ Սիմինդրի երկար տերևները թրերի նման քսվում էին իրար, պողպատի ձայն հանում։ Կարծես ձիավորներ էին արշավում իրար դեմ, և սիմինդրի տերևը, որպես բեկված սուսեր, ընկնում էր քամու առաջ։
Продолжить чтение «Ակսել Բակունցի «Միրհավը»»

Հին հայկական ավանդական հարսանիք

Հնում հայկական հարսանիքներն ընդհանրապես սկսվում էին աշնան ամիսներին (որոշ շրջաններում Նավասարդից` օգոստոսի 11-ից սկսած) և ավարտվում Բարեկենդանի վերջին:Մեծ պասից մինչև հաջորդ աշուն հարսանիք չէր լինում;
Որոշ վայրերում հարսանիքների շրջանն ավարտվում էր Տըրընդեզին, այսինքն` այդ ժամանակ ավելի հստակ էր. Տեառնընդառաջից հետո հարսանիք չէին անում, թեպետ եկեղեցին թույլ էր տալիս;
Հարսանիքին նախորդում է խնամախոսությունը, որին առաջ փեսացուն չէր մասնակցում, իսկ այժմ պատգամախոսների հետ հարսնացուի տուն է գնում նաև տղան։ Հրավիրվում են մոտիկ ավագ ազգականները, խոսք առնելուց հետո որոշվում է նշանդրեքի օրը։ Այդ օրը փեսայի հարազատները նվագախմբով ու նվերներով, զարդարված սկուտեղներով կամ զամբյուղներով (խոնչաներով) գալիս են աղջկա տուն։ Հարսը հարդարվում է ընկերուհիների օգնությամբ՝ մի մեկուսացված սենյակում։ Նշանդրման հանդեսը սկսվում է, երբ քավորի կամ սեղանապետի առաջնորդությամբ հարսնացուին ընկերուհիները բերում և նստեցնում են փեսայի մոտ՝ ամենապատվավոր տեղում։ Թամադայի օրվա խորհուրդը ներկայացնող կենացներից հետո փեսացուն իր ձեռքով նշանի մատանին հագցնում է հարսնացուի մատին։ Նշանակվում է հարսանիքի օրը։…
Դե, իսկ բուն հարսանիքին հարկավոր էր լուրջ նախապատրաստվել, քանի որ այն ներառում էր բավական ծախսատար ու ժամանակատար հետևյալ քայլերը.
Հարսնացուի հարսանեկան շորերը տղայի կողմն էր պատրաստում;
Տղայի կողմն էր տանում նաև հարսի քողը և կարմիր ոտնամանները, ուստի հարսանիքին նախորդող օրերից մեկում տղայի տանն էին հավաքվում նրա բարեկամ կանայք և կատարում «բոյչափեքի» ծեսը,
Եթե փեսացուի ազգականներից կամ դրացիներից մեկը սգավոր էր լինում, հայրը կամ մայրը պարտադիր գնում է նրանց տուն և հարսանիքը երաժշտությամբ անցկացնելու թույլտվություն էր խնդրում:
Բուն արարողությունից երկու օր առաջ փեսացուի տանը «տաշտադրեքի» ծեսն էր լինում, որի ժամանակ հարսանիքի հացն էին թխում:
Հաց թխելու հաջորդ առավոտյան տեղի էր ունենում «եզմորթեքի» ծեսը:Այդ ընթացքում փեսացուի տնից մարդ էին ուղարկվում՝ բարեկամներին և ծանոթներին նույն օրվա երեկոյան հարսանիքին հրավիրվելու:Իսկ հրավերը յուրաքանչյուր շրջանում իր առանձնահատկություններն ուներ:
.Այդ օրը փեսացուն իր մի քանի ընկերների հետ գնում էր գերեզմանատուն, իր հին ու նոր ննջեցյալների հոգուն արքայություն բարեմաղթում և վերադառնում:
.Երբ հարսանքավորների մեծ մասը եկած էր լինում, մի ծերունի և մի խումբ երիտասարդներ, մի-մի վառած մեղրամոմ ձեռներին, դհոլ-զուռնայի և մի երկու ջահ բռնողների առաջնորդությամբ գնում էին քավորին բերելու:
.Քավորը կրում էր սպիտակ, կանաչ, կարմիր գույների ժապավեններով ուսկապ:Երբ նա դհոլի  դղրդոցով մտնում էր հարսանքատուն, բոլորը ոտքի էին կանգնում:
.Մինչև հարսանիքը հատուկ արարողակարգով ընտրվում էր չամուսնացած երիտասարդներից կազմված ազապների խումբ: Դրա ղեկավարը՝ ազապբաշին, միշտ պիտի փեսայի կողքին լիներ, իսկ ազապները՝ շարունակ շրջապատեին և պաշտպանեին ամուսնացող զույգին:
. Ազապներն ու ազապբաշին ընտրելուց կամ նշանակելուց հետո տեղի էր ունենում հինա — տանենքը, որը խորհուրդներով լի և բավականին գեղեցիկ ծես էր:
. Հինա տանելուց հետո տեղի էր ունենում փեսացուի շնորհօրհնեքի, սափրման և թագադրման՝ բավականին գունեղ ծեսերը:
19-րդ դարում ընդհուպ մինչև 20-րդ դարի սկզիբը հարսանեկան զգեստի համար կարևոր էր ոչ թե սպիտակ լինելը, այլ այդ շրջանին առավել բնորոշ տարազի մի նոր, հարուստ, ճոխ կարված տարբերակը: Դա պետք է լիներ հատուկ այդ օրվա համար կարված տարազ:
Մոտ 15-20 տարի առաջ կարելի էր որոշ գյուղերում գրանցել եզ մորթելու արարողությունը: Սա մեր հայկական հարսանիքի հնագույն ծեսերից մեկն է: Պահպանվել է և մեզ է հասել տան շեմի ծեսերը՝ ափսե կոտրելը, հարս ու փեսայի ուսին լավաշ գցելը, քաղցրով դիմավորելը, մեղր հյուրասիրելը և այլն:
Հայկական ամուսնական արարողությունը քրիստոնեության ընդունման օրից չի կորցրել իր կրոնական, ավանդական և իմաստային ձևը: :
Պսակադրության ընթացքում մատանիները, որոնք դրվում են փեսայի ու հարսի մատին, նրանց միության  նշանն են, իսկ վառվող մոմերը՝ հոգևոր ուրախության և աստվածատուր շնորհի:
Թագերը, որ դրվում են նորապսակների գլխինի նշան են նրանց ողջախոհության, քանզի Պսակը սուրբ է:
Գինի խմելը նշանակում է, որ նրանք իրենց համատեղ կյանքի թե՛ ուրախությունները և թե՛ դառնությունները միասին պետք է կիսեն և ճաշակեն: Եկեղեցին անհրաժեշտ է համարում, որպեսզի ամուսնանալ ցանկացող տղամարդն ու օրիորդը լինեն մկրտված: Պսակի խորհուրդն անհրաժեշտ է, որ կատարվի եկեղեցու մեջ, եկեղեցականի կողմից խաչեղբոր և ժողովրդի ներկայությամբ:

Առաջադրանք:
Ինչո՞վ են տարբերվում ավանդական և ժամանակակից հարսանիքները:
Հին հարսանիքներից  ի՞նչն  է պահպանվել  այսօր:
Մասնակցե՞լ ես ավանդական հարսանեկան ծեսին: Փորձիր պատմել:
Պատրաստիր հարցազրույց  մայրիկի, տատիկի հետ կամ տեսաֆիլմ իրենց հարսանիքների մասին:
Արսեն Գոմցյան
Ժորա Մանուկյան