Ապրիլի 3-7 նախագծեր

Քոլեջ
«Էջեր» ամսագիր:
Բացատրական բառարանների հետ աշխատանք:
Նովելների ընթերցում և վերլուծություն:

Հայրենագիտություն
Մեր լանջերի ծաղիկները;:
Ապրիլյոթյան խորհուրդ:
Համբարձման տոն

Հյուսիսային դպրոցի սովորողների ճամփորդական պատումները

IMG_1702

Գրիգոր Զոհրապ, «Այրին»

Գիշեր էր, նոյեմբերի տրտում ու խոնավ գիշեր, որուն մթությանը մեջ ընկղմված էր Փերայի Մեծ Փողոցը իր քարաշեն ու բազմահարկ ապարանքներովը։ Փոշիի պես բարակ ու ասեղի պես սուր անձրև մը կու գար ու կը լվար ամայի և թափուր քարահատակը։

Продолжить чтение «Գրիգոր Զոհրապ, «Այրին»»

Любовь и Разлука

 У края поля стояли Любовь и Разлука и любовались молодой парой. Разлука сказала Любви:

— Спорим, я их разлучу?!

Любовь ответила:

— Погоди, дай я сделаю к ним всего один подход, а затем ты можешь подходить к ним столько, сколько захочешь, и тогда мы увидим, сможешь ли ты их разлучить.

Разлука согласилась. Любовь подошла к молодой паре, прикоснулась к ним, заглянула в их глаза и увидела, как между ними пробежала искра. Любовь отошла и сказала:

— Теперь твой черёд.

Разлука ответила:

— Нет, сейчас я ничего не могу сделать: сейчас ихсердца наполнены любовью. Я приду к ним позже.

Прошло время. Разлука заглянула в дом и увидела молодую мать с младенцем и отца. Разлука надеялась, что любовь уже прошла и потому с надеждой переступила порог их дома. Но, заглянув в их глаза, она увидела Благодарность. Разлука повернулась и сказала:

— Я приду к ним позже.

Прошло время. Разлука вновь явилась к ним. В доме шумели дети, с работы пришёл уставший муж, мать успокаивала детей. Разлука надеялась, что уж теперь-то она точно сможет их разлучить, ведь за это время и Любовь и Благодарность уже давно должны были выветриться из их сердец. Но, заглянув в их глаза, она увидела Уважение и Понимание.

— Я загляну позже, — сказала Разлука.

Прошло время. Снова она пришла в их дом. Смотрит: дети уже взрослые, седой отец объясняет что-то своим детям, жена что-то готовит на кухне. Взглянула она в их глаза и разочарованно вздохнула: она увидела в них Доверие.

— Я приду позже, — сказала Разлука и вышла.

Прошло ещё время. Заглянула снова Разлука вдом. Смотрит, а там бегают внуки, у камина сидит, пригорюнившись, старенькая женщина. Разлука подумала про себя: «Ну вот, похоже, моё время пришло». Хотела, она было заглянуть старушке в глаза, но та встала и вышла из дома. Разлука пошла за ней. Вскоре пришла старушка на кладбище и села у могилы. Это была могила её мужа.

«Похоже, я опоздала, — подумала Разлука, — время сделало за меня мою работу». И Разлука заглянула в заплаканные глаза старушки. А в них она увидела Память: память о Любви, Благодарности, Уважении, Понимании и Доверии.

Սերն ու բաժանումը
Դաշտի ծայրին կանգնած էին Սերն ու  Բաժանումը և հիանում էին երիտասարդ  զույգով: Բաժանումն ասաց Սիրուն.
-Գռազ գանք. ես նրանց կբաժանեմ:
Սերը պատասխանեց.
-Սպասիր, թող` ես ընդամենը մեկ քայլ անեմ, իսկ այնուհետև դու կարող ես մոտենալ նրանց այնքան, ինչքան կցանկանաս, և այդ ժամանակ կտեսնենք` կարո՞ղ ես նրանց բաժանել:
Բաժանումը համաձայնվեց: Սերը մոտեցավ երիտասարդ զույգին և հպվեց  նրանց, նայեց նրանց աչքերի մեջ և տեսավ, թե ինչպես նրանց միջով կայծ անցավ: Սերը ետ քաշվեց և ասաց.
— Հիմա քո հերթն է:
Բաժանումը պատասխանեց.
-Ոչ, ես հիմա ոչինչ չեմ կարող անել. հիմա նրանց սրտերը սիրով են լցված: Ես մի քիչ ուշ նրանց կայցելեմ:
Ժամանակ անցավ: Բաժանումը մոտեցավ տանը և նայեց պատուհանից ներս, նա  տեսավ երիտասարդ մորը`ամուսնու և մանկան հետ: Բաժանումը հույս ուներ, որ Սերն արդեն մարել է, և շեմքից  ներս մտավ: Բայց, նայելով նրանց աչքերին, տեսավ Երախտագիտություն: Բաժանումը շրջվեց և ասաց.
-Ես նրանց մոտ ավելի ուշ  կգամ:
Ժամանակ անցավ: Բաժանումը կրկին հայտնվեց նրանց մոտ: Տանը աղմկում էին երեխաները, աշխատանքից  հոգնած  ամուսինն է եկել, մայրը երեխաներին էր հանգստացնում: Բաժանումը հույս ուներ, որ գոնե հիմա ինքը  կարող է նրանց բաժանել, չէ որ այդ ընթացքում և Սերը, և Երախտագիտությունը վաղուց պետք է անհետացած  լինեին նրանց սրտերից: Բայց, նայելով նրանց աչքերի մեջ, այնտեղ  Հարգանք և Ըմբռնում տեսավ:
-Ես հետո կայցելեմ,- ասաց Բաժանումը:
Դարձյալ ժամանակ անցավ: Նա կրկին եկավ նրանց մոտ: Նայում է`  երեխաները արդեն մեծ են, ալեհեր հայրը ինչ-որ բան է բացատրում նրանց, կինը ուտելիք  է պատրաստում խոհանոցում: Նայեց Բաժանումը  նրանց աչքերի մեջ և հիասթափված հոգոց հանեց. այնտեղ Վստահություն տեսավ:
-Ես հետո կգամ,- ասաց Բաժանումը և դուրս եկավ:
Էլի ժամանակ անցավ: Բաժանումը կրկին մոտեցավ  տանը: Նայում է, իսկ այնտեղ վազվզում են թոռները, իսկ բուխարու մոտ նստած է վշտով համակված  ծեր մի կին: Բաժանումն ինքն իրեն  մտածեց.ՙՙ «Ահա, կարծես եկել է իմ ժամանակը՚՚»: Ուզում էր նայել պառավի աչքերի մեջ, բայց նա ոտքի ելավ և դուրս եկավ տնից: Բաժանումը հետևեց նրան: Շուտով  պառավը գնաց գերեզմանատուն և նստեց մի  գերեզմանի մոտ: Դա իր ամուսնու գերեզմանն էր:
«Կարծես թե  ուշացել եմ,- մտածեց Բաժանումը,- ժամանակն իմ փոխարեն գործել է՚՚»: Եվ Բաժանումը նայեց պառավի արցունքներով լի աչքերի մեջ և  նրանց մեջ  տեսավ Հիշողություն` Հիշողություն Սիրո, Երախտագիտության, Հարգանքի, Ըմբռnման և Վստահության մասին:
Թարգմանությունը` Գրետա Հովակիմյանի:


Источник: https://pritchi.ru/id_9953